Dit album (De Hoop) is niet geïnspireerd op een legende zoals de vorige albums. Maar toch bevat het verhaal enkele typische elementen van de universele mythes … Enkele voorbeelden
In dit verhaal, geen meedogenloze vijand om mee af te rekenen en geen fabelachtige schat om te vinden … Wel een zoektocht om zin te geven aan het leven of om een slecht gevoel kwijt te raken, die ook beschouwd zou kunnen worden als een “queeste” … En zoals bij elke queeste moet ook Adam een grens overschrijden, tegenstanders trotseren (in dit geval zijn eigen demonen) … voor hij zijn Graal kan vinden …
Volgens de legende veroorzaakt Zeus, die de corruptie van de mensen beu is, een zondvloed om de aarde schoon te wassen van het onwaardige menselijke ras. In L’Espérance wou ik dit thema gebruiken van de zondvloed die leidt tot een betere wereld. Toen ik aan de schrijftafel ging zitten voor dit laatste deel, was ik van plan om een verhaal te vertellen over een tsunami. Dat was in december 2004. Enkele dagen later werd Azië getroffen door een tsunami die honderdduizenden slachtoffers eiste. Toen heb ik natuurlijk beslist om een ander onderwerp te nemen …
In mijn nieuwe versie van het verhaal breekt een dam onder de kracht van overvloedige stortbuien waardoor een dorp onder water dreigt te lopen. Ik had het uiteindelijke scenario net ingediend toen een dam in Iran het begaf na enorme stortbuien en een dorp onder water kwam te staan … Bij het schrijven van mijn albums ben ik altijd al op dit soort van toevalligheden gestoten …
Ongeluk voor wie de doos van Pandora opent?
Dit personage is geïnspireerd op Pythia, het orakel van Delphi dat altijd vreemde voorspellingen deed die niemand begreep op het moment zelf, maar die altijd bleken uit te komen zodra ze ontcijferd werden … Tot nu toe zijn alle voorspellingen perfect uitgekomen, zo voedsel gevend aan de zeer pessimistische idee van de predestinatie, dat “alles vast ligt” … Maar kunnen we door onze daden dan geen verschil maken? Antwoord in het album…
Het personage dat zich vrijwillig opoffert, is een terugkerend thema in vele mythes…
Het eerste album begin met een “zwarte” scène in een kraamkliniek; het laatste eindigt met een “lichte” scène op een kerkhof … De cirkel is rond! Ook ten opzichte van het einde van het eerste deel: de bloem van L’Espérance draagt vruchten … In de verhaalopbouw van de mythes begint het verhaal vaak met de held die zijn “gewone wereld” verlaat om naar een “buitengewone wereld” te gaan (in de letterlijke of figuurlijke zin van het woord), waar hij op een of andere manier “opgroeit” alvorens terug te keren naar zijn gewone wereld. Door deze terugkeer naar het uitgangspunt, kan een contrast gecreëerd worden tussen het begin en het einde om de evolutie van de held duidelijk in beeld te brengen.
Ik heb het einde van deel 1 beschouwd als het begin van Adams “avontuur” en dus opnieuw een scène toegevoegd op het kerkhof aan het einde van deel 8 om zijn evolutie duidelijk te benadrukken. In de eerste scène is Adam een kloonbaby die wordt opgevoed zonder bekend te maken wie hij echt is. In de laatste scène accepteert Adam wie hij is; hij is volwassen geworden, en vader bovendien…
